Lylah

Zobacz poprzedni temat Zobacz następny temat Go down

Lylah

Pisanie  Fortuna on 2017-04-09, 21:22

City of Death

Lylah Calyer
Las Vegas, Nevada
Heteroseksualna
27
-
Monica Bellucci

Urodziła się w Las Vegas jako czystej krwi Amerykanka. Była pierwszym dzieckiem swoich rodziców, z niecierpliwością zresztą wyczekiwanym. Nic więc dziwnego, że od małego otaczano ją troskliwą opieką, pilnowano jej na każdym kroku i spełniano każdą jej zachciankę, których ilość z wiekiem niebezpiecznie rosła. Lylah aż do czasu szkoły podstawowej nie sprawiała problemów wychowawczych. Kochała i była kochana, relacje rodzic-dziecko przedstawiały się w ich przypadku wyjątkowo pozytywnie. Dopiero kiedy zaczęła rozumieć trochę więcej, kiedy zaczęła uważniej obserwować świat, jej nastawienie do rówieśników poddało się drobnym zmianom. Stała się burkliwa i agresywna, skutecznie zniechęcając do siebie inne dzieci i dostarczając zmartwień nauczycielom. Oczywiście nic nie dzieje się bez przyczyny. W tym konkretnym przypadku winę można było zrzucić całkowicie na ojca dziewczynki. Co jakiś czas bowiem, podczas gdy matka pracowała do późna bądź na nocną zmianę, pan Cray sprowadzał do domu najróżniejsze, obce kobiety. Na początku wcale jej to nie przeszkadzało, w końcu co kilkuletnie dziecko mogło wiedzieć na temat romansów? Dopiero później uświadomiła sobie, że coś jest nie w porządku, ale wyczuł to również jej ojciec, próbując natychmiast załagodzić sprawę i zabraniając jej rozmawiania na ten temat. Dzięki temu ubzdurała sobie, że wszyscy dookoła niej kłamią, dlaczego więc miałaby być dla nich miła? W wieku dwunastu, może trzynastu lat powoli zżerało ją już poczucie winy, a świadomość tego, czego jest świadkiem pod nieobecność matki, pogłębiała się z każdym dniem. Nie wystarczało już kopanie kamyków i łamanie długopisów. Nie dawała sobie rady z nienawiścią do fałszywego świata, jej miłość do ojca walczyła z obrzydzeniem. Zaczęło się opryskliwe odpowiadanie na pytania dorosłych, czy to w szkole, czy gdzieś na ulicy, zaczęło się używanie pięści zamiast słów. Zwyczajnie wyładowywała skumulowaną w niej negatywną energię poza domem, wyżywając się na kim popadło. Nigdy nie powiedziała mamie, zwłaszcza kiedy ojciec zdawał się sam odczuwać wyrzuty sumienia. Nie chciała stracić żadnego rodzica, nie chciała ich rozdzielić i spowodować pustki w ich sercach, mimo iż w jej własnym zionęła wielka dziura. Niestety jej agresywność stale przybierała na sile. Zamiast zamknąć się w sobie i popaść w stany depresyjne, szukała znajomości i zrozumienia wśród lokalnych grup zdeprawowanych nastolatków, często kradnąc, oszukując i łamiąc z nimi prawo na niezliczoną ilość sposobów. Nie dziwne więc, że po tym, jak zaatakowana przez nią koleżanka trafiła do szpitala z dość poważnymi obrażeniami, sprawa dotarła do sądu, który z kolei zarządził umieszczenie jej w ośrodku dla młodocianych przestępców. To był moment, w którym rodzice Lylah uświadomili sobie w jak beznadziejnym położeniu znalazło się ich dziecko. Wcześniej dostawali telefony od szkoły, byli wzywani na rozmowy, ale nie zdawali sobie sprawy z tego, że zachowanie ich córki może całkowicie wyrwać się spod kontroli. Zwłaszcza, że w domu była naturalnie, wydawałoby się, grzeczna i spokojna. W ośrodku natomiast, jako spostrzegawcza szesnastolatka szybko zorientowała się jak działa ta przeklęta placówka. Nadal miała kontynuować edukację, ale oprócz tego zmuszano ją do rozmów z terapeutami, psychologami i innymi cholera-wie-jakimi lekarzami. Właściwie trzeba przyznać, że to pewnie dzięki nim przestała okładać pięściami kogo popadnie, nauczywszy się częściowego panowania nad gniewem. Chociaż dalej nie lubiła towarzystwa ludzi, nie musiała dłużej oglądać domowej sytuacji, dlatego łatwiej było jej uwierzyć opiekunom i poddać się ich zabiegom. Ostatecznie, uzbierawszy odpowiednią ilość plusów, decyzją sądu została zwolniona z zakładu jako dziewiętnastolatka. Największy cios miał jednak nadejść w chwili, w której pracownicy ośrodka odstawili ją pod dom. Brak wiadomości od jej rodziców w ciągu ostatnich miesięcy powinien spowodować zapalenie się lampki w jej umyśle, ale tego nie zrobił. W każdym razie, zastała swój dom pusty. Bez pożegnalnego listu, bez mebli, bez żywej duszy w środku. Nie miała kontaktu do rodziców. Żadnego. Zresztą wkrótce uświadomiła sobie, że wcale nie chce go mieć. Wspomnienie o miłości do najbliższych prysnęło jak bańka mydlana, jak słaby, przekoloryzowany sen. Prawdopodobnie wtedy nauczyła się zagrzebywać głęboko przeszłość, nie powracając do niej już nigdy w przyszłości. Świadomość bycia porzuconym dzieckiem niemiłosiernie bolała. Wywiercała olbrzymią dziurę w duszy człowieka, ściskała za serce. Zabrała wiarę w ludzi i zdolność do zaufania. Nikomu na tym świecie nie można wierzyć, skoro do zdrady zdolni są właśni rodzice.
Oczywiście nie mogła dać po sobie poznać przybicia ani zagubienia, bowiem stale była obserwowana, a zdążyła już zaznać wolności i nie uśmiechało jej się wracanie do więzienia. Znaleziono jej jakąś słabą pracę w sklepie muzycznym i musiała udawać, że wszystko jest w porządku. O dziwo niedługo później udawany świat stał się światem rzeczywistym, a myśl o rodzinie przestała zaprzątać jej umysł. Mniej więcej po roku nadzór nad nią zelżał, dzięki czemu mogła prześlizgnąć się przez palce upierdliwych służbistów chcących zbawić świat. Za odłożone pieniądze kupiła bilet na samolot i przeniosła się na Florydę, zmieniając wygląd, ubiór oraz nazwisko, a w efekcie całkowicie gubiąc ogon. Na początku próbowała dostać gdzieś legalną pracę, lecz ani się obejrzała, a wplątała się w porachunki tamtejszych gangów. Wystarczyły nieodpowiednie znajomości, a już zostało się wciągniętym w mrok półświatka przestępczego. Zwłaszcza kiedy dziwnym trafem lubiło się obracać w takim towarzystwie. Tak naprawdę wcale nie przeszkadzał jej fakt, że pomaga złym ludziom żerować na całej reszcie. Nie przeszkadzało jej, że podczas niektórych akcji ktoś zostawał ranny, a ktoś inny ginął. Podchodziła do wszystkiego mocno obojętnie. Tak obojętnie, że nie spostrzegła, kiedy sama podjęła szkolenie na zabójczynię. Cholera wie, ile trwało, efekt jednak był zadowalający. Potrafiła posługiwać się szerokim wachlarzem broni palnych, nauczono jej kickboxingu oraz znacznie poprawiono sprawność fizyczną. Początkowo spełniała się w swojej nowej roli, odnajdując w niej nawet rozrywkę. Ciągle była w ruchu, ciągle w innej części miasta. Wtedy zdała sobie sprawę z tego, że niezwykle nie lubi nudy. Zaczęła czerpać z życia ile się dało. Chociaż nie odzyskała wiary w ludzi, przebywanie w ich towarzystwie nie sprawiało jej już problemów. Mogła się śmiać, mogła czuć się swobodnie, mogła przywalić komuś bez obawy, że zrobi mu krzywdę, jako że w końcu miała godnych przeciwników. W towarzystwie mężczyzn straciła też sporo ze swej kobiecości - jej garderobę zaczęły zapełniać spodnie i mało kobiece bluzki, zniknęły z niej zaś wszystkie spódniczki i sukienki. Podobnie buty na obcasach.
Wszystko byłoby pięknie, gdyby nie pojawiło się uczucie na linii Lylah - kumpel po fachu. Uciekała od tego jak mogła, ale ostatecznie nie była w stanie powstrzymać zadurzającego się w niej mężczyzny. Jego zachowanie poruszało ukryte w zakamarkach jej umysłu wspomnienia, grożąc ich wyłowieniem. Jej zdaniem bowiem żaden facet nie potrafił być wierny swojej kobiecie. Tak się nauczyła i w to wierzyła. Nie zniosłaby pewnie powtórki z przeszłości, dlatego nagle rozpłynęła się w powietrzu podczas jednej z misji. Słuch o niej zaginął i tak naprawdę nie wiadomo czy w ogóle jej szukali. Być może uznano, że zginęła? Cóż, w uciekaniu miała już trochę doświadczenia.
Tym razem jednak to ona porzuciła swoje życie, nie odwrotnie, porzuciła znajomych będących dla niej całkiem niezłym odwzorowaniem rodziny. Znów musiała szukać dla siebie innego środowiska i startować od nowa. Nie bolało już tak, jak dawniej, ale bez wątpienia poczuła lekkie ukłucie żalu. Może teraz w ogóle nie powinna nawiązywać z nikim bliższych kontaktów? Ale czyż życie nie byłoby nudne, gdyby miało się je przeżyć zamkniętym w czterech ścianach swojego pokoju?
Po jakimś czasie znalazła się w zupełnie nowym miejscu, przeklinając Florydę i wybierając na chybił trafił jakiekolwiek inny stan USA. Osiadając w Mieście Śmierci nawet nie spróbowała poszukać uczciwej pracy. Nie ma czemu się dziwić, z posiadanym przez nią doświadczeniem ciężko byłoby jej napisać porządne CV. Powęszyła więc trochę, pociągnęła za odpowiednie sznurki i w efekcie dowiedziała się o panujących w mieście zasadach. Przynajmniej częściowo, bo choć obiło jej się o uszy coś o istnieniu wampirów i wilkołaków, to wciąż w ich istnienie nie wierzy. W każdym razie, chwilę po zadomowieniu się na dobre, w jej głowie narodził się pomysł na rozkręcenie własnego biznesu i zgarnianie całej kasy dla siebie. Co innego mogła robić, jeśli umiała tylko kraść, zastraszać ludzi i zabijać? Wymyśliła dla siebie nową tożsamość, przeszła kolejną, delikatną metamorfozę, pozbywając się nawet charakterystycznego, czerwonego koloru włosów na rzecz czarnego. Pozostawał niestety problem rozreklamowania się w mieście. Wywieszenie informacji na tablicach ogłoszeń wydawało się być słabym pomysłem, dlatego postanowiła zakumplować się trochę z człowiekiem, który znał mnóstwo ludzi. Z jego pomocą zdołała zdobyć pierwsze zlecenie, a następne miały polecieć już gładko.

Ciekawostki/dodatkowe informacje:
- jest wolnym strzelcem, zabójcą na zlecenie, najemnikiem, czyli po prostu kimś, kto wykona brudną robotę (pobicia, porwania, zabójstwa, kradzieże, włamania, etc.) za określoną sumę pieniędzy,
- wolne wieczory lubi spędzać w knajpach wlewając w siebie olbrzymie ilości whiskey,
- nie skąpi pieniędzy na karciane gry hazardowe,
- sporo pali,
- bardzo dużo przeklina,
- zdarza jej się farbować włosy na czarno, czerwono oraz fioletowo,
- ciężko jej usiedzieć dłużej w jednym miejscu czy w jednej pozycji,
- zazwyczaj nosi skórzane bądź dżinsowe ubrania,
- nie lubi ludzi narzekających na swoje życie bez powodu,
- ma alergię na flirciarzy, których często sama prowokuje, zakładając wydekoltowane koszulki i obcisłe spodnie,
- totalnie nie potrafi gotować ani piec, jada na mieście,
- grywa w bilarda i w kręgle,
- regularnie chodzi na siłownię,
- chętniej toleruje osoby silne, których nie uszkodziłaby zwykłym ciosem w twarz; słabeusze przebywający w zasięgu jej pięści zwykle są bardziej zagrożeni,
- posiada lewe dokumenty na nazwisko Abigail Lott, używała go w latach 2008-2014, przed przyjazdem do Miasta Śmierci, dokumenty na nazwisko Lylah Calyer również są fałszywe,
- naprawdę nazywa się Cheleen Cray,
- przebywając na Florydzie przez ponad trzy lata pobierała lekcje kickboxingu i całkiem nieźle sobie radzi w tym temacie,
- posiada prawo jazdy kategorii A i B, chociaż chętniej jeździ motocyklem,
- potrafi używać krótkich broni palnych, karabinów snajperskich oraz maszynowych, ale z dwoma ostatnimi nie ma doświadczenia w starciu,
- zna podstawy hiszpańskiego, jakie wyniosła ze szkoły.
- potrafi skakać ze spadochronem, latać na lotni oraz pływać, nieźle radzi sobie również z deską windsurfingową,
- w młodości opanowała tajniki kradzieży kieszonkowej,
- posiada czarnego, chińskiego smoka wytatuowanego dookoła lewego ramienia,
- dopóki nikt nie zainteresuje się jej tyłkiem, pozostanie formalnie bezrobotna. Zapytana o pracę lubi odpowiadać, że jest kelnerką w losowo wybranej restauracji. A zna ich przecież całą masę, jako że zawsze stołuje się na mieście.
- nie utrzymuje żadnego kontaktu z rodziną. Jej rodzice wyprowadzili się poza granice stanu Nevada, nigdy nie informując córki o ich aktualnym miejscu zamieszkania. Zmienili również nazwisko, chcąc udaremnić jej próby odszukania ich, których i tak nigdy nie podjęła. W 2006 roku urodził im się chłopiec, o czym Lylah nie ma zielonego pojęcia.

Mąciwoda i prowokator. Jeśli uzna, że gdzieś jest za spokojnie, od razu szuka okazji do zaczepienia kogoś, kto akurat jej się nawinie. Wystarczy krzywo na nią spojrzeć, nieodpowiednio się uśmiechnąć bądź szepnąć coś do znajomego w jej obecności i wojna murowana. Wyjątkowo rzadko się z czegoś wycofuje, tak samo jak wyjątkowo rzadko stosuje się do czyichś poleceń. Brnie przed siebie uparcie, torując sobie drogę wszelkimi możliwymi środkami, uciekając się do brudnych zagrywek, używając argumentu siły i nie raz sięgając po broń. Będąc najemnikiem powinna trochę przyhamować swoją nadpobudliwość, by nie odstawać za bardzo od tłumu i nie wpakować się po drodze w żadne bagno, ale pieprzyć zasady. Zwłaszcza, że w ten sposób nigdy nie jest nudno. Niech żyje zabawa! Trochę szczeniackie nastawienie, trzeba przyznać, ale nikt nigdy nie powiedział, że każdy dorosły powinien biegać z kijem w tyłku. Głównie dlatego nie wszystkie jej komentarze są na odpowiednim poziomie, często wykazuje się nieumiejętnością zachowania powagi oraz brakiem kultury, rzucając na prawo i lewo sarkastycznymi, wulgarnymi wypowiedziami bądź żartami. Nie można przy tym określić jej nastawienia do innych osób jako przyjaznego, ale błędem byłoby również stwierdzenie, że gardzi wszystkimi dookoła. Owszem, istnieje spora grupa ludzi, których szufladkuje jako dupków czekających w kolejce do wyeliminowania, lecz niestety nie ma nic za darmo, jak zwykł mawiać... ktoś tam. Nie przywiązuje wagi do szczegółów, a dodatkowo ma dar szybkiego zapominania o istotnych sprawach, dzięki czemu każde jej zlecenie przypomina jedynie delikatną mgiełkę, nie mającą za wiele wspólnego z wyraźnym, realistycznym wspomnieniem. Podejmując się nowego zadania nie pyta o więcej, niż potrzebuje wiedzieć. Nie dba o to kim jest jej przyszła ofiara, nie zastanawia się czy ma rodzinę, czy jest wpływową osobistością, nie obchodzi jej nawet to, że może pozbawić życia zupełnie niewinnego, nieszkodliwego człowieka. Jeśli zobaczy pieniądze, akceptuje dosłownie wszystko. Jeśli nie, zwyczajnie proponuje niedoszłemu pracodawcy znalezienie innego idioty. Nie posiada za grosz zaufania do nikogo, więc zawsze żąda zapłaty z góry. Tak samo jak zawsze nosi przy sobie broń, nawet przebywając w domu. Nie pozwala też ludziom naruszać swojej przestrzeni osobistej. Zwłaszcza facetom, którzy zdecydują się polecieć na jej wygląd, wyciągając wyjątkowo mylne wnioski na temat jej upodobań seksualnych. Nie żeby była próżna i roztaczała wokół aurę samouwielbienia, nie stara się nawet wabić mężczyzn, po prostu co jakiś czas sami się zlatują, licząc na szybki numerek z łatwą panienką. W każdym razie, wracając do zachowania, Lylah bywa niesamowicie niecierpliwa. Wszystko chciałaby załatwić od razu, wszystko chciałaby mieć na wczoraj i naprawdę biada temu, kto ośmieli się z czymkolwiek spóźnić. Z tego powodu prawdopodobnie zadaje swoim celom szybką i w miarę możliwości bezbolesną śmierć, bo po co czekać w nieskończoność aż dany człowiek umrze. Chyba, że ktoś wyjątkowo ją wkurzy, wtedy patrzenie na jego męczarnie niezaprzeczalnie stanie się słodyczą.
avatar
Fortuna
Admin

Posts : 101
Join date : 17/10/2015

Zobacz profil autora http://avador.forumpolish.com

Powrót do góry Go down

Zobacz poprzedni temat Zobacz następny temat Powrót do góry


 
Permissions in this forum:
Nie możesz odpowiadać w tematach